Decor, Art & Family!

Κάθε αλλαγή χρόνου με βρίσκει να κοιτάζω το σπίτι λίγο διαφορετικά.
Σαν να θέλω να δω αν άντεξε τη χρονιά μαζί μας.
Αν κράτησε όσα του εμπιστευτήκαμε.

Δεν είναι το ρολόι που με κάνει να νιώθω ότι κάτι τελειώνει.
Είναι οι στιγμές ανάμεσα.
Ησυχία, φώτα χαμηλά, άνθρωποι κοντά.

ΠΩς κλεΙνει η χρονιΑ στο σπΙτι μου!

Δεν μαζεύω απλώς τα στολίδια.
Τα αγγίζω πριν τα βάλω στο κουτί.
Σκέφτομαι σε ποιες στιγμές ήταν παρόντα, σε ποιες όχι.

Κάποια αντικείμενα κουβαλούν περισσότερα απ’ όσα φαίνονται.
Ένα κερί που έμεινε αναμμένο σε δύσκολες μέρες.
Ένα τραπέζι που μάζεψε κούραση, συζητήσεις, γέλια και σιωπές.

«Το σπίτι δεν θυμάται τις τέλειες μέρες.
Θυμάται ποιοι ήμασταν όταν δεν αντέχαμε άλλο.»

Τι κρατΑω!

Κρατάω όσα μας έδεσαν.
Όχι τις μεγάλες στιγμές — τις μικρές.
Τις επαναλήψεις που έγιναν ασφάλεια.

«Η τέχνη δεν μπήκε στο σπίτι για να το ομορφύνει.
Μπήκε για να μας κρατήσει.»

Κρατάω τις μικρές σταθερές.
Τον καναπέ που έγινε καταφύγιο.
Το τραπέζι που δεν ήταν ποτέ άδειο — ακόμα κι όταν δεν είχε φαγητό.

Τι αφΗνω!

Αφήνω πίσω την ιδέα ότι πρέπει κάθε χρόνος να είναι καλύτερος από τον προηγούμενο.
Δεν ήταν όλα εύκολα — και αυτό είναι εντάξει.

Αφήνω την ανάγκη να προλάβω.
Να διορθώσω.
Να αποδείξω.

Το σπίτι μού έμαθε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουν όλα.
Μόνο να ανασάνουμε λίγο περισσότερο μέσα τους.

Το σπίτι κράτησε τις μέρες μας.
Τις εύκολες και τις δύσκολες.
Και δεν ζητά τίποτα πίσω.

«Ο νέος χρόνος δεν θέλει υποσχέσεις.
Θέλει χώρο, αλήθεια και ανθρώπους παρόντες.»

Κρατάω την τέχνη όπως τη ζήσαμε φέτος.
Όχι σαν κάτι «όμορφο», αλλά σαν κάτι αναγκαίο.
Σαν τρόπο να εκτονωθούμε.
Να πούμε όσα δεν χωρούσαν σε λέξεις.

Αφήνω πίσω τη σκέψη ότι κάτι δεν έκανα αρκετά καλά.
Ότι έπρεπε να προσπαθήσω περισσότερο.
Ότι ο χρόνος έπρεπε να είναι πιο «γεμάτος».

Αφήνω την ενοχή.
Την πίεση.
Την ανάγκη να τακτοποιηθούν όλα — μέσα και έξω.

Το σπίτι δεν με έκρινε ποτέ.
Μου το θύμισε αυτό, χωρίς λέξεις.

Τι θΕλω να νιΩθω!

Δεν θέλω μεγάλες αλλαγές.
Θέλω να νιώθω ότι ανήκω εδώ.
Σ’ αυτό το σπίτι.
Σ’ αυτή την οικογένεια.
Σ’ αυτή τη ζωή, όπως είναι.

Θέλω λιγότερο θόρυβο και περισσότερη παρουσία.
Λιγότερα «πρέπει» και περισσότερα «είμαι εδώ».

Και αν κάτι εύχομαι για τον νέο χρόνο,
είναι να συνεχίσουμε να συναντιόμαστε —
το σπίτι, η τέχνη, η οικογένεια κι εγώ —
χωρίς προσδοκίες.

«Δεν ψάχνω τον τέλειο χρόνο.
Φροντίζω τον χρόνο που ζω.»

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

---